Op grond van artikel 6 van het Kyoto Protocol kunnen Annex I landen "Emission Reduction Units" (ERU's) verkrijgen door emissiereducerende projecten te initiëren en te implementeren in andere Annex I landen. De verkregen ERU's kunnen door de initiërende partijen gebruikt worden om hun eigen broeikasgasemissies te dekken. Zij hebben dezelfde "waarde" als gewone emissierechten. Met name de Oost-Europese gebieden zullen in dit opzicht een lukratieve markt vormen. De implementatie van schonere innovatieve productietechnieken in de verouderde installaties en fabrieken zullen op lange termijn voor een schoner milieu zorgen en daarnaast veel ERU's opleveren.

Projecten die in 2000 zijn gestart en voldoen aan de vereisten om als JI project te worden aangemerkt, kunnen nu al ERU's genereren. Deze ERU's kunnen echter pas worden toegekend in 2008.

Allereerst moeten partijen vrijwillig zijn overgegaan tot het initiëren van een JI project. Daarnaast is vereist dat de reductie zonder het geïnitieerde project niet tot stand zou zijn gekomen.(Zie de overeenkomst met CDM).

JI projecten kunnen op grond van twee "trajecten" tot stand komen:

• De eerste procedure ("Track One") wordt gebruikt wanneer het gastland (het land waar het project wordt geïmplementeerd) volledig voldoet aan de voorwaarden waaraan een Kyoto Partij dient te voldoen om deel te kunnen nemen aan de Kyoto Mechanismen (zoals CDM, JI en ET).
• De tweede procedure ("Track Two") wordt gebruikt wanneer het gastland niet aan alle voorwaarden voldoet om deel te kunnen nemen aan de Kyoto Mechanismen. In dat geval dient de goedkeuring van het project en de vaststelling van het aantal gegenereerde ERU's over gelaten te worden aan de "Supervisory Committee", die wordt ingesteld door de CoP (artikel 6 Kyoto Protocol).